Vurrig jaor wier ik via d’n heemkundekring gevraogd om ies ’ne keêr ’n gastles te koome geeve op De Rank, ’n laogere school in de Vrijhoeve. Ze vroege of dè’k bij de hoôgere klasse wè wou koome vertelle oover vroeger, en dan mi naome over de wòttersnoôd – en wè aauw spulgóéd! Nou, dè leek meen vergimmes leuk, om meej die kender te klassineere oover dieje tèèd! 
Ik wier meraokels vriendelijk ontvange meej ’n lekker bakske, en ik wier in ’n moôi soort ontvangstrùmte aachter ’n tòffeltje nirgezet. En jawel, hôr, daor kwaame de leste drie klasse – meej van die moôi stoeltjes booven op d’r hoofd – allemaol rondom meen om dè tòffeltje zitte. Dè was nog ies wed aanders es die harde baanke die wij han!
Wè zen die klèèn brakke tòch gezellig! Toen ik begon te vertelle oover dieje verschrikkelijke raamp in Zeejlaand, staak-t’r in eêne keêr zo’ne klèène z’ne vinger op. Hij zeej: “Wij zen van de zoomer ok op verkaansie gewiest in Zeejlaand!”
Ik zeej: “Wè geweldig! En waor zèède gewiest?” Hij zeej: “Nou, dè zeg ik tòch net? In Zeejlaand!”
Toen ik vroeg welk dùrpke of stadje, bleef-tie volhaauwe: “Zeejlaand!”
Toen ik wir ’n endje verder waar meej m’n verhaol, zi-t’r ineêns wir eêne meej z’n vingerke omhoôg: “Juffrouw, zèède gij nog van vur d’n oorlòg?”
“Neeje,” zin ik, “ik zij midden in d’n oorlòg geboore, en mi meen moese ze ok wel ies in ’ne schèùlkelder!”
Nou, dè mòkte wel indruk, want ’n klèèn meske zeej: “Net es die kiendjes in Gaza?”
Jao, meense, ze waare echt geïntreseerd. Toen ik vertelde dè de pòlder hillemaol vol stond, tot òn d’n dèèk, zi-t’r wir eêne: ‘Ik wôn in de pòlder, bèèna òn de pont, en wij hebbe tweejhonderd-taggetig koei!”
Duus ik zeej: “Mer m’ne grutte, dan zèède gij ’n heêl klèèn heêrebòèrke!”
“Jao,” zeej-tie, “en pappa brengt meen wel ies meej de tractor nòr school.” Geweldig.

Van ’t spulgóéd wiese d’r ’nen heêlen hoôp nie meêr wè’t allemaol was. Kòtseballe teege de muur doen de meskes echt nie meêr, en de jonges wiese ok nie meêr wè haktòlle was! In ’ne kring “Zakdoekske legge, niemand zegge” zinge was van de jaore stillekes, zi-t’r eêne. “Meen ooma kon-tè ok zinge, mer wij doen disco-speule.”Nou, daor kon ik ’t meej dóén.
Mer wè was ’t tòch gezellig. Toen ik klaor waar meej m’n vertelsels, moese ze wir meej hullie stoeltje booven op d’r bòlleke nòr de klas truug. “Juffrouw,” ríépe ze bekaanst allemaol, “blèèfde gij bij oons?”
Nou, dè verhaol vertel ik de vòlgende keêr, want dè hi bij meen wir aauw herinneringe opgehòld òn vroeger.

Henny Rijkers (Sprangs)